برگزاری «مجمع جهانی همراهی برای دنیایی منصفانه و بادوام» در قصر برونگنیار پاریس، از ١٧ تا ١٩ سپتامبر ٢٠١٣، فرصتی پدید می آورد برای بررسی یکی از برنامه هایی که سرمایه داری برای پاسخگویی به تناقض هایش اجرا می کند: خرده اعتبار. اعطای وام و دراختیار گذاشتن اندوخته های ناشی از پس انداز یا بیمه، به محروم ترین افراد امکان می دهد تا برای رهایی از فقر تلاش کنند. با بهره های سرسام آور (٣٠ درصد
پایداری در شهرهای آمریکایی: ایجاد کلان شهر سبز، متیو اسلاوین
سالهای زیادی از آن زمان نمی گذرد که ایده ی شهر پایدار در ایالات متحده یا هر جای دیگری مورد تمسخر قرار می گرفت و به عنوان هدفی غیر قابل تعریف و دست نیافتنی در نظر گرفته می شد. اگرچه هنوز هم در مورد این مسائل
دانش توسعه و رشته ها: یک دستور کار تحقیقی
[...] به نظر میسرد که تفکر ما درباره یک موضوع، توسعه، که زمانی به نظر موضوعی آشنا می آمد (با منطق اقتصاد سیاسی تصدیق پذیرش، انگیختارهای آشکارا ایدئولوژیکش، اثرات زیانبار و نگران کننده اش)، حال، بیشتر و بیشتر به مجموعه ای از عقاید و نتایج بدل شده که از یکسری
زمانی که کتاب تشکیل طبقهی کارگر انگلستانِ ای. پی. تامپسون در 1963 منتشر شد، همچنان فرهنگ ضد-امپریالیستی پویایی در چپ روشنفکر وجود داشت که از قدرتی ویژه در میان تاریخنگاران مارکسیست بریتانیایی، گروه قابل توجهی که تامپسون به آن تعلق داشت، تغذیه میکرد. در خلال کمی بیش از یک دهه، بهرغمِ (یا شاید به علت؟) جوششهای ستیزگرانهی 1968 و مبارزات مهیّج و گوناگون کارگران در سالهای متعاقب
در حقیقت، این دیدگاه جهان پان اروپایی در عصر استعماری بود که توسعه اقتصادی سایر نقاط جهان را تحت الشعاع قرار می داد. توسعه به مجموعه ای از فعالیت های منسجم و به هم پیوسته اتخاذ شده توسط جوامع اروپایی، برای بهره کشی و سودبردن از منابع جوامع غیراروپایی، اطلاق می شد. در این دیدگاه ، فرضیه های متعددی وجود دارد: جوامع غیراروپایی توانایی یا شاید اراده "توسعه" منابع خود را بدون دخالت جوامع اروپایی ندارند.
والر اشتاین در کتاب خود چارچوب نظری را برای فهم تغییرات تاریخی دخیل در گسترش جهان مدرن، مطرح می کند. نظام جهانی مدرن، بویژه نظام سرمایه داری به طور طبیعی، بحران نظام فئودالی را در پیش گرفته و به تبیین چگونگی رشد اروپای غربی در حاکمیت جهانی بین سالهای 1450 و 1670 کمک می کند. نظریه ی والراشتاین
روی جلد مجموعه مقالات 1999 «برمن» با نام «ماجراجوییهایی در مارکسیسم» که شامل 20سال مقالات او میشود، کاریکاتور «مارکس ریشو» قرار دارد که دستان چاق و کوتاه خود را تکان میدهد، به طوری که یکی به صورت مشت است و دیگری به شکل باز، شبیه نوعی رقص مختلط متشکل از «هورا» و «کازاتزکا».
تصویر: هانتینگتون
دموکراسی یک تجربهی جمعی است. با وجود تفاوتهایی که جوامع از نقطهنظر ویژگیهای فرهنگی و تاریخی دارند و به تبع آن تفاوتی که در خصوصیات حرکت آنها به سمت دموکراتیزاسیون وجود دارد، دقت و تعمق در سرگذشت آن دسته از جوامع که تجربهی گذار از اقتدارگرایی سیاسی به دموکراسی را از سر گذراندهاند، میتواند برای کنشگران جوامعی که از آن محروم ماندهاند، آموزنده و راهگشا باشد. به ویژه اگر این جوامع تحت
با آغاز سال تحصیلی جدید بنا بر آمار رسمی وزارت آموزش و پرورش، 12 میلیون و 300 هزار دانش آموز در 105 هزار مدرسه در سراسر کشور به مدرسه رفتهاند. اما درعین حال آمار قابل توجهی نیز درباره افراد بازمانده از تحصیل در سن مدرسه (6 تا 17 سال) وجود دارد که هر چند آمار و ارقام متعدد و بعضاً متناقضی از سوی نهادها و مراجع مختلف در این زمینه اعلام شده است که بعضاً تناسبی بین آنهای وجود ندارد (از ارقام
به دلیل آنکه، امروزه روند تحول شناخت انسانی و رابطه آن با حوزه های سیاسی و اقتصادی و به طور کلی حوزه روابط اجتماعی به نحوی است که دیگر نمی توان شناخت را به شناخت علمی محدود کرد و درون شناخت علمی نیز دیوارهای محکم و نفوذ ناپذیر تخصصی کشید و از همه بدتر علم را همچون قرن نوزدهم و قرن بیستم به موجودیت صرفا انسانی و انسان محور، محدود کرد.
پیر بوردیو: نابینایی دربرابر نابرابرای های اجتماعی ما را محکوم به آن می کند و به ما اجازه می دهد که هر نوع نابرابری را به ویژه در زمینه موفقیت تحصیلی، بپذیریم، زیرا آن را حاصل نابرابری های طبیعی و نابرابری در مهارت های افراد به شمار آوریم.